Отоманска Македонија

Sharing is caring!

И покрај многуте буни и краткотрајните окупации на српската и бугарската империја во XIII и XIV век, Македонија останала во рацете на Византија сè додека Османлиите не ја освоиле во 1389 година.

Османлиите цврсто се утврдиле, не само во Македонија, туку, и во сите делови на јужниот Балкан и останале тука цели пет века. Првото од значајните движења на отпор против отоманската окупација, била Мариовоско-прилепската буна (1564 – 1565) и Карпошовото востание во 1689 година. Во XVIII век, моќната Охридската архиепископија била активна сè до 1767 година кога била укината од страна на османлискиот султан Мустафа III под притисок на патријархот во Цариград (Истанбул).

Во текот на XIX век, Грција, Србија и Бугарија, со помош на Големите сили, биле ослободени од јаремот на Отоманците и активно започнале да коваат заговор против македонскиот народ, манифестирајќи територијални аспирации. Веднаш штом биле ослободени, овие три држави станале инструменти за аспирациите на европските Големи сили и со нивна помош се стекнале со македонски територии.

Пред формирањето на бугарската држава, Грција на сите православни христијани гледала како „Грци“, бидејќи тие биле поврзани со Патријаршката црква. Но, откако Бугарија станала држава во 1878 година и ја формирала Егзархиската црква, таа го оспорила грчкиот став. Со основањето на туѓи цркви (грчки, бугарски и српски) внатре во Македонија, а во отсуство на македонска црква, трите конкурентски држави започнале со поделба на македонскиот народ според нивната припадност на една од тие црвки, тврдејќи дека парохијаните верни на грчката црква, всушност, се Грците, додека оние верни на бугарската црква биле, всушност, Бугари и така натаму.

Тоа било токму со овој метод со кој Македонија била демографските определена, а тие податоци биле објавувани во различни статистика при крајот на XIX и почетокот на XX век. Грците, Бугарите и Србите се користеле со многу оружја во нивниот анти-македонски конфликт, вклучувајќи и отворање училишта, во обид да се инсталира соодветен јазичен и верски идентитет, контрола врз црковната служба, влијание врз текот на градење на железница, дипломатски обиди за да ја стекнат довербата на османлискиот султан и така натаму.

Трите држави, исто така, ангажирале и вооружени банди во Македонија за да инсталираат терор и да го „убедат“ населението дека е подобро да бидат живи „Грци“, „Срби“, или „Бугари“ отколку мртви Македонци.

На крајот на XIX и почетокот на XX век, Македонците настојувале да развијат свој национален идентитет како што почнале да се организираат и да се борат да ги протераат Османлиите.

За жал, тоа не било воопшто лесно, бидејќи немале поддршка од ниту една Голема сила, кралско семејство или интелигенција активни во странство. Тоа бил период на сè поголемо будење на националната свест на македонскиот народ и потрага по една слободна и независна Македонија.

Благодарение на македонскиот фолклор и усната историја луѓето знаеле дека се Македонци, потомци на Александар Велики и на античките Македонци. Приказните за Александар биле раскажувани и прераскажувани од генерација на генерација.

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *