Connect with us

НА ДЕНЕШЕН ДЕН

НА ДЕНЕШЕН ДЕН: Во Скопје починал писателот Стале Попов, кој по окупацијата на Македонија бил интерниран во Неврокопско во Бугарија

Published

on

На денешен ден, 10 март во 1965 година, во Скопје починал македонскиот писател Стале Попов, автор на повеќе романи и други прозни дела, кој за време на бугарската окупацијата на Македонија бил интерниран во Бугарија. Роден е на 25 мај 1902 година, во мариовското село Мелница. Официјално таа е годината на раѓање, а неофицијално, според извори од неговата фамилија, Попов бил роден во 1900 година. Интересно е да се спомене дека првата сопруга на Стале Попов починала многу млада, а неговата втора сопруга почина пред неколку години, доживувајќи длабока старост од 105 години.  Стале Попов е роден како трето од петте деца на манастирскиот прислужник Илија Сталев, по чие име е крстен еден од синовите на Стале Попов – Илија Поповски, познат македонски хуморист и долгогодишен главен и одговорен уредник на белградскиот хумористичен весник Јеж.

Набргу по раѓањето на Стале Попов починала мајка му Неда (1908), а тој останал со татко му и не многу постарите деца – сестрата Трна и братот Ѓуро. Татко му на Стале, кој 18 години бил манастирски прислужник, станал поп во Витолиште и заедно со децата се преселил во ова централно и најголемо село во Мариово. Тука Стале го минал детството и години со тежок живот.  Тука го започнал образованието кај учителот Бино, кого подоцна често ќе го споменува во своите дела. На 14 годишна возраст Стале Попов за првпат го напуштил Мариово и дошол во Прилеп, а потоа се вработил во Плетвар.

Во Балканските војни додека вујко му Јован Ѓуров бил кмет во Витолиште, Стале бил помошник писар. Иако поради војните го прекинал школувањето не се откажал од образованието. Од детство бил сведок на мачниот живот на Македонците, со аги и бегови. Фамилијата на Попов била малку поимотна и културно поиздигната, зашто од нив имало и свештеници. Основно образование завршил во Витолиште, запишал гимназија во Прилеп, а завршил Богословија во Битола и Теолошки факултет во Белград. Сепак, тој никогаш не се запопил, а пред Втората светска војна работел како земјоделец, дрвар, овчар, трговец, бакал, службеник во тогашната Народна скупштина, општински чиновник, шумар, тутунски работник…

По отслужувањето на воениот рок се вработил во општината во Битола, а потоа и како писар во Духовниот суд во овој град, со надеж да стане свештеник и да го замени татка си во парохијата. Но, набргу умрела првата жена и тој по два месеца службување ја напуштил Битола и се вратил во Мариово да се грижи за малите деца. Во 1930 година пак го напуштил Мариово и се преселил во Прилеп каде што се вработил во пореската управа од каде бил отпуштен и кон крајот на истата година бил преместен во Лесковац (Србија), каде што работел како полициски писар.

Потоа минал во Крушевац, од каде пак се вратил во Битола. Потоа повторно ја напуштил Македонија и заминал во Белград каде што се вработил како висок службеник во општото одделение на Собранието на Кралството Југославија. Претчувствувајќи го она што набргу ќе се случи точно на 27 март 1941 година го напуштил Белград и се вратил во родното Мариово. По бугарската окупација на Македонија во 1941 година, бил интерниран во Неврокопско (Бугарија). По ослободувањето на Македонија, Стале Попов станува претседател на Околискиот народен одбор во Прилеп, потоа работи како управник на Шумската дирекција, а во 1948 година станал професор по руски јазик во гимназијата „Цветан Димов“ во Скопје. Кога фондот на часовите по руски бил намален, Стале Попов минал на работа во основното училиште „Браќа Миладиновци“ каде што предавал македонски јазик, историја, биологија и руски јазик. Од ова работно место заминал во пензија во септември 1959 година, а шест години подоцна починал во Скопје.

Стале Попов започнал рано да пишува, но како писател се докажал по ослободувањето на Македонија. Првите раскази „Мице Касапче“ и „Петре Андов“ ги објавил во списанието „Современост“. Вистинска литературна афирмација доживеал со својот прв роман „Крпен живот“ (1953), а набргу потоа објавил серија дела и станал еден од најплодните романописци и раскажувачи во македонската литература. Во 1954 година го издал вториот дел од „Крпен живот“, а истата година и „Опасна печалба“. Две години подоцна го објавил романот „Толе Паша“, а потоа и „Калеш Анѓа“ (1958), „Дилбер Стана“ (1958), „Мариовскиот панаѓур“ (1961), „Мариовски раскази“ и „Итар Пејо“ (раскази). Во ракопис оставил богато литературно наследство од необјавена проза (раскази и романи): „Шаќир војвода“ (роман), „Необично дете“ (роман), „Доктор Орешкоски“ (роман) и две збирки раскази. Мачниот живот на Македонецот и желбата за слободна Македонија се честа инспирација во неговите дела – романи, повести и раскази.

(Фотографии во текстот: Родната куќа на писателот, Стале Попов и селото Витолиште) 

Advertisement
Радио KISS FM – Македонска Радио Мрежа

Continue Reading
Advertisement Радио KISS FM – Македонска Радио Мрежа

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

НА ДЕНЕШЕН ДЕН

НА ДЕНЕШЕН ДЕН: Еден месец по Лондонскиот мировен договор за Првата балканска војна почнала Втората и нова поделба на Македонија

Published

on

Еден месец по потпишувањето на Лондонскиот мировен договор за Првата балканска војна што бил склучен на 30 мај, на 30 јуни 1913 година почнала Втората балканска војна за поделба на Македонија меѓу дотогашните сојузници.

Македонија била повторно во воен оган. Со нападот на бугарските сили на позициите на српската и на грчката војска почнала Втората балканска војна, која траела до 10 август 1913 година кога бил склучен Букурешкиот мир. Втората балканска војна, позната и како меѓусојузничка, се одвивала летото 1913-та помеѓу Бугарија и нејзините сојузници од Првата балканска војна, Грција и Србија, како и Романија и Црна Гора. На крајот од оваа војна, Србија како сојузник на Руската империја станала важна регионална сила, што било аларм за Австро-Унгарија и се смета дека тоа индиректно било причина за почетокот на Првата светска војна. По завршувањето на Првата балканска војна, а по протерувањето на Србија од Албанија, во јануари 1913 година, Србија барала од бугарската влада ревизија на српско-бугарската спогодба. На 22 февруари и на 25 мај 1913 година Србија упатила ноти. Со спогодбата Србија сметала дека ќе добие слободен излез на море, за економски развој, но со интервенцијата на големите сили била принудена да ја повлече својата војска од Албанија. Според српската влада, изменетите услови барале ревизија на договорот. Притоа таа мислела на компензација во Македонија, за да добие непосредна граница со Грција, со цел да го користи пристаништето во Солун. Бугарската влада не се согласила со српското сфаќање на договорените обврски и во нотите од 18 март и од 19 април 1913 година го отфрлила барањето за ревизија. Нова војна врз грбот на Македонија Подготовките за нова војна поради краткиот период од еден месец по Лондонскиот мир, не можело целосно да се спроведат. Поради тоа, главниот товар во снабдувањето го носело веќе крајно осиромашеното македонско население, кое во недостигот на работна сила се користело за копање ровови, утврдување и други потреби. Со оглед на тоа дека војната се водела речиси во целост на територијата на Македонија, македонското население и економија повторно биле максимално во функција на војната. Завојуваните страни за меѓусојузничката војна, покрај постојните ангажирале и нови сили, а во војната Македонци биле спротиставени против Македонци во војските на дотогашните сојузници против Турците. Во меѓувреме, започнале подготовките за преговорите во Букурешт. Биле воспоставени непосредни врски меѓу владите и командите на одредени оперативни единици, тргнувајќи од правното начело дека склучените договори важат само доколку не настапат фактички промени на теренот во врска со исполнувањето на одредбите на договорите. Како резултат на примената на ова начело, во идниот мировен договор што би бил потпишан меѓу сојузниците, секоја сојузничка воена команда настојувала да завладее што поголем дел од територијата на Македонија и во неа да организира своја воено-полициска и административна власт. Поради таквите цели, царот Фердинанд I без консултација на Владата на 29 јуни 1913 година наредил бугарската војска да изврши напад врз српската и врз грчката војска на позициите кај Злетово и Лефтере. Претседателот на бугарската влада Стојан Данев изјавил: „Кога е збор за судбината на Македонија, сите треба да знаат дека Бугарија е подготвена на секакви жртви.“ За тој напад Бугарите биле обвинети од големите сили, а Србите и Грците го дочекале како погоден момент за остварување на сопствените интереси. На 1 јули 1913 година Стојан Данев му наредил на генералот Михаил Савов да ги прекине дејствата. Со исто барање на борбените позиции на фронтот се појавиле бугарски парламентарци. Србите и Грците не сакале да ги прекинат борбените дејства. Напротив, започнале противофанзива за да заземат што поголема територија од Македонија пред да се вмешаат големите сили. На 1 јули претседателот на Владата на Србија Никола Пашиќ му испратил телеграма на началникот на штабот на Врховната команда, Радомир Путник, во која му пишува: „Грците сметаат дека војната почна и дека настапил решавачкиот момент. И ние им го рековме истото и побаравме нивната Врховна команда со вас да воспостави цврста врска.“ По дознавањето дека Бугарите барале прекинување на воените дејства, Пашиќ на 3 јули упатил нова телеграма до Путник, во која се истакнува: „По барањето на Бугарите војната да се прекине, се плашам од итна интервенција на големите сили. Забрзајте ја решавачката офанзива. Во врска со значењето на состојбата, грчкиот крал Константин пред својата Влада изјавил: „Ние мораме по секоја цена големите сили да ги држиме далеку од нас. Ова е последен момент, ако го испуштиме, пропаднати сме“. Бугарскиот цар Фердинанд не се согласувал со прекинувањето на војната поради охрабрувањата од Австро-Унгарија, па барал воените дејства да продолжат. Потоа Владата на Стојан Данев поднела оставка, но таа не била прифатена. Бугарија ги доживувала најтешките моменти како во Владата, така и на бојното поле. Големите сили зазеле став да не се мешаат во војната. Русија зазела став дека Европа треба да интервенира само ако една страна се обиде целосно да ја уништи другата страна. Австро-Унгарија останала само на декларативната помош на Бугарија. Русија поддржувана од Франција, на 9 јули им се обратила на владите на балканските земји итно да ја прекинат војната и да дојдат во Петроград за да потпишат мир со посредување на Русија. Таа предлагала границата меѓу Србија и Бугарија да биде повлечена по вододелницата меѓу Струма и Вардар, така што Штип да и остане на Србија; Грција да се поврзе со Србија кај Гевгелија и границата да продолжи до реката Струма, зафаќајки го Серез. Сите добиле свој дел, а Македонија изгубила се Предлогот на Русија го прифатила само Бугарија и тоа само принципиелно, за да се прекине војната, да се изврши демобилизација и во Петроград да започнат преговорите. Истовремено апелирала до Русија да направи се што може Штип, Кочани и Серез да и припаднат на Бугарија. Грција сметала дека сојузниците имаат право и должност да ја продолжат војната сè додека ситуацијата не се расчисти на бојното поле. Примирјето го прифаќала само ако Бугарија ги отстапи бараните територии и ако се согласи да им плаќа воена оштета. Српската влада изјавила дека не сака да ја понижи Бугарија, но сметала дека е неопходно да и се одземе можноста со која и понатаму може да биде опасна по мирот на Балканот, и поради тоа Србија енергично ќе ја продолжи воената акција. Бугарскиот цар Фердинанд на 16 јули 1913 година упатил молба до романскиот крал Карол да ја прекине војната. Во тоа време, романската војска се приближувала кон Софија. Кралот Карол изјавил дека не може да потпише сепаратен мир со Бугарија, односно дека треба претходно Србија и Грција да ги прекинат воените дејства и да дадат изјава дека се подготвени да потпишат примирје со бугарската влада. На 18 јули 1913 година во Скопје се состанале претседателот на српската влада Никола Пашиќ и претседателот на грчката влада Елефтериос Венизелос и се согласиле дека војната треба да ја завршат што побрзо и тоа со непосредни преговори со Бугарија. Романија, која барала исправки на границата во Добруџа, треба да се повика на преговорите за прелиминарниот мир, а од интерес е за двете страни Турција да не се меша во меѓусојузничката војна. Поделбата на територијата морала да дава гаранција за траен мир на Балканот и Бугарија мора да плати воена отштета. Било решено српските, грчките, романските и црногорските ополномоштеници да се состанат во Ниш, веднаш штом Бугарија ќе ги одреди своите претставници. Веднаш потоа, Пашиќ упатил циркуларно писмо до сите заинтересирани дека Србија и Грција сакаат да склучат мир, но чекаат Бугарија непосредно да им се обрати ако навистина сака мир. Втората балканска војна завршила со Букурешкиот мировен договор потпишан на 10 август 1913 година помеѓу завојуваните страни Србија, Црна Гора, Романија и Грција од една страна и Бугарија од друга страна. Во оваа војна Бугарија била принудена на отстапки. Со овој договор била извршена повторна поделба на териториите што дотогаш биле под турска власт (Македонија, Косово и Метохија, Васоевиќи, Санџак, Тракија и северен Епир). Македонија била поделена на тој начин што нејзиниот најголем дел, односно Егејскиот, со површина од 34.356 км2 го добила Грција, Вардарскиот дел со површина од 25.342 км2 го добила Србија, Пиринскиот дел со 6.798 км2 и бил даден на Бугарија, а Албанија добила 1.115 км2 во западниот дел. Романија ја добила јужна Добруџа од Бугарија и се зголемила за 8.000 км2 со 303.000 жители. (Подготвил: Д.Г.)

Continue Reading

НА ДЕНЕШЕН ДЕН

КИТЕВСКИ: Ѓорче Петров во македонската народна песна

Published

on

Марко КИТЕВСКИ

Во македонското револуционерно движење од крајот на 19 и почетокот на 20 век Ѓорче Петров зазема значајно место. Неговото име секогаш се врзува со имињата на најзначајните личности на ова движење: Гоце Делчев, Даме Груев, Пере Тошев, Јане Сандански и др. Еден бугарски поет близок пријател на нашите раволуционери Антон Страшимиров Ѓорчета го нарекува „разумот на револуционерна Македонија“.

Македонската народна песна од епохата на Илинден ги опева сите поважни настани од овој период го опева самото востание ги опева најважните случувања десетина години пред востанието и исто толки години потоа, повеќето провали, најважните борби, загинувањето на многу јунаци и сл.

Во изминатиот период се запишани и објавени многу народни песни во зборници, списанија, весници, пригодни публикации и сл. За Ѓорче Петров се запишани и објавени релативно малку песни. Според неговото место во македонското ослободително движење, би требало да ги има многу повеќе. Сепак и овие заслужуваат внимание и даваат можност да се изведат некои заклучоци во врска со нашата револуционерна народна песна. Прв пат за песните за Ѓорче проговори Гане Тодоровски уште во 1968 година, кога во вториот број на списанието „Македонски фолклор“ објави две песни за овој наш револуционер. Притоа напиша некои согледувања кои што и денес се актуелни, и даваат одговор на некои прашања во врска со оваа наша песна.

Првата песна што ја објави Гане Тодоровски во овој труд е негов запис, а другата му ја отстапил Васил Хаџиманов. Неговиот запис е од 1949 година кога како член на една научна експедиција предводена од професорите Харалампие Поленаковиќ и Крум Тошев престојувал во селото Тројаци, Прилепско, и од устата на тогаш седумдесетгодишниот Камче Михајлов Петров, близок роднина, потомок на Ѓорче Петров ја запишал оваа песна. Притоа запишал и сеќавања за Ѓорчета, што се раскажувале во семејната лоза на неговите потомци во Тројаци. Оваа песна ја опева борбата во селото Чаништа, Мариовско, кога четата на Ѓорче била сардисана и се спасиле само благодарение на неговата снаодливост и остроумност.

Тергнал ми Ѓорче ув Мариово, со неговата верна дружина, дружина деведесет-пет души, да обиколи пусто Мариово, да организува села Мариовски. Ми го сардиса над Чаништа село, во високата планина. Се биеја три дни и три ноќи… Итн.

И во услови кога ги потрошиле бомбите и патроните и кога се нашле во безизлез во борбата со многу посилниот непријател Ѓорче предложил да ги истркалаат букарите и со тоа да го залажат аскерот.

Ѓорче измисли букари со вода: – Ќе ги истркаламе, белки Турци пат ќе ни отворат. Итн. Откако ги истркалале букарите, а Турците помислиле дека тоа се бомби се разбегале, а Ѓорче со неговите четници се спасиле: Сите се спасиле, тројца сал паднале. Очигледно народниот пејач создал песни во духот на револуционерната песна од овој период.

Песната повеќе има амбиција да биде информација за историските настани отколку поетски состав. Другата песна што ја објави Гане Тодоровски во овој труд ја добил од Васил Хаџиманов, познатиот собирач и интерпретатор на македонски народни песни, а овој пак ја запишал во селото Пуста Река, Крушовско, од 40-годишната Цвета Билјановска.

Оздола идит потера, потера од милазимот, кога ми Ѓорче видело, извикна Ѓорче провикна: – Еј гиди Јордан Пиперка земи си Ордан бомбата… Итн.

Значи во оваа песна Ѓорче е во комуникација со Јордан Пиперката иако се знае дека кога Ѓорче водел чета нив Македонија, Јордан Пиперката веќе бил загинат. Загинал за време на самото Илинденско востание. Оваа песна што е објавена уште еднаш во истиот број 2 на списанието заедно со други песни за Ј. Пиперката повеќе е блиска со традиционалното народно пеење, има поизедначен стих.

Песната била емитувана на Радио-Скопје. Во зборникот „Ѓорче Петров и Пере Тошев“ што ги содржи материјалите од симпозиумите одржани во Прилеп по повод годишнините од убиствата на Ѓорче Петров и и на Пере Тошев објавен е рефератот на Здравко Божиновски со наслов „Ѓорче Петров во народната песна“. Откако констатира дека во неколкуте познати песни се опеваат два мотива: борбата во Чаништа и подмолното убиство во Софија, авторот споменува целосно или во фрагменти неколку (четири) песни за Ѓорче Петров без притоа да ги наведе изворите на овие песни. Во првата песна посветена на борбата во Чаништа се споменуваат уште и Јово Црногорчето, војвода Попов, Лазар Поп Трајков… а потоа се опева самата борба, букарите измислени од Ѓорчета и спасувањето на четата.

Втората песна е онаа, веќе споменатата песна за Ѓорче и Јордан Пиперката, третата е за убиството на Ѓорчета во Софија. Бог да го бие Реџепа, што ми го уби Ѓорчета, едно попладне в Софија… Четвртата песна е најблиску до народно-поетската традиција. И оваа песна го опева убиството на Ѓорчета. А бре моме Македонке, зошто плачиш, зошто жалиш? Дал’ те либе оставило, да те мајка искарала? Итн. И завршува со стиховите: Абер дојде од Софија, го убиле Ѓорче Петров славен јунак од Прилепа… И во текстот „Музичката карактеристика на една народна песна за Ѓорче Петров“ од Ѓорѓи Здравев, објавен во истиот зборник се споменуваат овие песни за Ѓорчета. Филип Каваев во трудот „Пере Тошев низ нашите народни песни“ објавен во истиот зборник, пишува дека во една песна со повеќе варијанти и во една варијанта објавена во списанието „Илинденски настани“ (г. 1. бр. 1, Битола 1971.) наместо името на Пере Тошев стои името на Ѓорче Петров. Тоа се песните за Ѓорчета што ни се познати во овој момент.

Допуштаме да има уште неколку но тоа не го менува впечатокот дека за Ѓорчета се создадени малку песни, ако се има предвид неговото место во македонското – ослободително движење. Се покажа дека народот пееше за личностите што беа со него, за оние војводи што се движеа низ нашите села што го храбреа и што го штитеа народот. Оттука многу повеќе песни се создадени за Гоце Делчев, но и за Јордан Пиперката, Питу Гули, Јане Сандански и други војводи кои почесто беа меѓу народот. Се покажа дека македонското село ја создавало народната песна за себе, за своето ниво, за своите потреби…

Continue Reading

НА ДЕНЕШЕН ДЕН

ГИЈОВСКИ: Пропагандни лаги за делото на Драган Богдановски како влог за негативна перцепција на бугарската јавност кон Македонија

Published

on

На 27.6.2022 г., електронската верзија на бугарски весник „Труд“ објави анализа на доц. д-р Спас Ташев од Институтот за истражување на населението и човекот при Бугарската академија на науки (со потесна научна специјалност меѓународни миграции, миграциски притисок и геодемографија) со наслов: „УДБА и создавањето на ВМРО-ДПМНЕ“ Текстот индиректно е посветен на Димитар Црномаров, кој меѓу другото бил член на Работното претседателство на Прилепскиот конгрес на новоформираната ВМРО-ДПМНЕ во април 1991 г., а во денешно време неговото име се поврзува со дејствувањето на клубот „Иван Михајлов“ од Битола и е претставник на бугарската заедница во Република Македонија. Анализата на доц. д-р Спас Ташев (ако може да се нарече анализа) е обид за поврзување на создавањето на ВМРО-ДПМНЕ со тајната југословенска служба, иако интересно авторот прескокнува да истакне дека политичка партија во раните 90-ти години беше прогласувана за пробугарска од политичките противници Сојуз на комунисти – Партија за демократска преобразба. Втората намера на авторот на текстот е да го прикаже Драган Богдановски, лидерот на македонската политичка опозиција во емиграција и идеен творец на ДПМНЕ (подоцна ВМРО-ДПМНЕ), како ангажирано лице од југословенските власти во борба против МПО. Како извори ги користи весникот „Македонска трибуна“, некакви анонимни соопштенија на МПО, искази на Љубчо Георгиевски, Вида Боева и веројатно на Димитар Црномаров. Во еден дел од текстот, доц. д-р Спас Ташев тврди:

Кон крајот на 1950-тите, Белград заклучува дека за да успее македонската пропаганда во странство, мора да биде присутен умерен и контролиран антикомунизам. За таа цел се создава фиктивна група која постојано се преместува во Германија, Франција, Холандија или Шведска. Започна да се тврди дека во Европа тајно се свикуваат „македонски“ конгреси, но во 1973 година МПО добила информација дека „пропагандниот материјал е готов да доаѓа од Скопје“.

Логично се поставува прашањето зошто југословенските власти би поддржувале „македонска пропаганда“ во странство наместо општојугословенска каква што и во реалност поддржувале?! Ако знаеме дека македонството на политичката емиграција се коси по сите основи со југословенството како идеја и е радикално антикомунистичка. Илјадници страници на архивски документи го потврдуваат безкомпромисното спротиставување на македонските политички организации на она како било решено македонското прашање после Втората Светска војна. Приоритетна и врвна цел на македонската политичка емиграција била обединета Македонија во нејзините етнички и географски граници со демократско уредување, а нејзиното дејствување било исклучиво на антикомунистичка и на антијугословенска основа. Доц. д-р Спас Ташев за да се увери во ова не мора да отвора книги и да истражува во архиви, доволно е да побара на интернет и ќе најде многу документи и извори. Ако Драган Богдановски бил експонент на таквата југословенска политика, зошто би одлежал 11 години затвор и по неговото излегување сѐ уште е предмет на обработка и со целосно нарушено физичко здравје. И неговиот помлад брат Раде Станковски има досие и преку 70 пати е повикуван на информативни разговори во полицијата. Понатаму, авторот на „анализата“ не прави или не сака да прави разлика меѓу МПО и многубројните емигрантски организации меѓу Македонците во емиграција, кои за свои идеолошки и национални противници ги имале и МПО и југословенската држава. Со лесно пребарување на „Гугл“ или со читање на книгата „Македонија и Македонците во светот“ од академик Иван Кантарџиев, авторот може да се информира за дел од тие организации и нивните програми. Како еден од поистакнатите примери за судир меѓу југословенската Служба за државна безбедност и македонската политичка емиграција олицетворена во ДООМ е убиството на Благој Шамбевски во Минхен во 1974 година. Кога Ташев има голема желба на бугарската јавност да ѝ презентира страници од поновата македонска историја, може да почне со тоа какви беа идеите и заложбите на Благој Шамбевски. Во врска со наведената статија „Дали ВМРО-ДПМНЕ плива во бугарски води“ која е објавена од весникот „Нова Македонија“ на 11 декември 1991 г., Ташев пишува дека Богдановски негодувал дека Љубчо Георгиевски присуствувал на средба со раководството на МПО во Детроит во почетокот на ноември. И повторно изостава да пренесе дека негодувањето не е поради само таа причина. Имено, меѓу другото, како што наведува Богдановски, „сите средби што ги имаше Георгиевски со американски фактори му беа организирани од бугарското лоби во САД“. Селективниот пристап на доц. д-р Спас Ташев во претставувањето на фактите повторно се потврдува кога вели дека Љубчо Георгиевски изјавил во 2013 година дека Драган Богдановски има досие од неколку илјади страници, а тоа го потврдил и Божин Павловски. Не може виден претставник на научна академија да не знае дека толкаво досие не се води за лице кое е соработник, напротив се водело за лице кое се сметало за непријател на државното уредување. И од каде толкава доверба на Ташев во југословенската тајна служба во буквално сѐ што запишала во тоа огромно досие?! Во однос на тврдењето на писателот Божин Павловски, авторот ја изостава реакцијата на д-р Марјан Иваноски под наслов „Богдановски бил предмет на обработка, а не на соработка на СДБ“ (линк до текстот). Научник со толку висока титула мора да го знае правилото на историчарите audiatur ee altera pars. А, можеби, во некоја следна анализа, доц. д-р Спас Ташев ќе ѝ открие интересни податоци на бугарската јавност за Љубчо Георгиевски, кој самиот во неговата книга „Мојата македонска приказна – каде одиш Македонијо“ вели дека дедо му бил србоман, а татко му „класичен комунист“, понатаму дека во речиси сите партиски настапи во почетокот на 90-тите зборуваше за обединета Македонија, за македонско малцинство во Бугарија итн. Предизвик за Ташев е да објасни на тие што го читаат дека дедото на Драган Богдановски кој бил во четата на Атанас Бабата, како дете го задојува со љубов кон Македонија и македонството до фанатизам. Според кажувањата на неговите блиски, таа опседнатост со Македонија на Богдановски е од таму. Дали тоа значи дека македонското самочувство има подолга историја од она што ни се наметнува да мислиме. Ново сензационалистичко открие на Ташев е дека „тој не бил киднапиран во Париз и донесен во Југославија каде што одлежал 11 години затвор, туку „бил пренесен од раководителот на УДБА, Тошо Шкартов и бил скриен од Интерпол?!“. Врз основа на што е поткрепено ова тврдење никаде не е наведено, а се пренебрегнува многубројната документација од оваа фаза од животот на Богдановски, сведоштва итн. Доволно е Ташев да види фотографии од Богдановски по излегувањето од затворот, па да се увери дали бил „криен“. Авторот наведува дека во мај 1990 г., Драган Богдановски го подготвува формирањето на ВМРО-ДПМНЕ во Берлин. Таков податок не постои никаде во документите, сведоштвата и литературата. На крајот, Ташев повторно се навраќа на дејствувањето на Димитар Црномаров како член на ВМРО-ДПМНЕ, а подоцна како основач на ВМРО-Татковинска, кој до 2006 г. е раководител на СВР-Битола. Врз основа на изнесеното, неколку прашања сами се издвојуваат: што е тоа што го натера Димитар Црномаров, ако се претпостави дека имал бугарска самосвест, да се приклучи во ВМРО-ДПМНЕ кога Драган Богдановски уште во март 1990 г., во „Млад борец“ објави Платформа на партијата и говори за македонскиот народ во Југославија, Бугарија и Грција? Како реагирал Димитар Црномаров на говорите на претставниците на македонските организации на Прилепскиот конгрес на партијата? Зошто веднаш не ја напуштил партијата во моментот кога дознал дека таа се залага за обединета Македонија, а не за зближување на Македонија и Бугарија. Доколку Богдановски бил југословенски слуга кој ја напуштил ВМРО-ДПМНЕ во 1991 г., зошто раководството предводено од Љубчо Георгиевски го исклучува Црномаров од партијата? Верувам дека доц. д-р Спас Ташев има простор повеќе да се занимава со формирањето на партијата ВМРО во неговата држава. Како заклучоци би издвоил дека текстот на доц. д-р Спас Ташев е во насока на негативно насочување на неговите читатели кон западниот сосед, Република Македонија. Секој совесен историчар што ќе го прочита овој текст ќе признае дека е пропаганден памфлет на неинформиран или злонамерен автор да прикрива цели страници од историјата или најнадежно кажано не ги познава. Ако веќе научникот од академијата го интересира животот и делото на македонскиот дисидент Драган Богдановски, треба да провери кој во Република Македонија сериозно се занимава со него, што има од публикуван материјал и сл. Но, еве можност да му се укаже дека најголем непријател на Богдановски беше југословенската власт на која повремено ѝ одговараше што тој истовремено е непријателски поставен кон МПО и идеите на Иван Михајлов. Тоа е човекот кој својот живот го заврши без политичка и научна кариера, без дом и семејство и материјално богаство, а СДБ дури и во 90-тите известуваше за него дека не ја научил лекцијата од затворот. Мотив за соработка со оние кои му го преполовија физичкото здравје ама му го засилија македонскиот дух – нема никаков. Очекувано е мотив за соработки да имаат оние кои се обидуваат да го девалвираат и по 24 години од неговата смрт, со дезинформации и полуинформации. Целта на овој одговор не е докрај научно да аргументира на текстот објавен во весникот „Труд“ бидејќи дневен весник не е место за тоа, туку само да разобличи фабрикувана лага која во себе ја носи препознатливата порака, доколку некој се посветил во борбата за македонска Македонија тој по автоматизам е југословенски слуга. Крајната порака на сите вакви пропаганди четива е „демократска и европска“ – немате право на поинакво мислење. (М-р Марјан Гијовски, докторант на Институтот за национална историја)

Continue Reading
Advertisement
Вести24 mins ago

НБ: Продолжува трендот на раст на плаќањата со платежни картички и е-кредитни трансфери

Вести24 mins ago

Бислимовски тврди дека за 98,8 отсто од домаќинствата струјата ќе поскапи во просек за 7,4 отсто

Вести6 hours ago

ДКСК ќе ја одржи 71-та седница

Вести6 hours ago

Пренџов: Во Собранието нема место за неуставни закони

Вести6 hours ago

ВМРО-ДПМНЕ: СДСМ и ДУИ удрија по народот, поскапа струја за да го покријат криминалот

Вести6 hours ago

ВМРО-ДПМНЕ: Ковачевски е ист како Заев, им го продолжува мандатот на судиите и јавните обвинители за да може непречено да продолжи со криминалот

НА ДЕНЕШЕН ДЕН7 hours ago

НА ДЕНЕШЕН ДЕН: Еден месец по Лондонскиот мировен договор за Првата балканска војна почнала Втората и нова поделба на Македонија

НА ДЕНЕШЕН ДЕН7 hours ago

ДЕНЕСКА Е СВ. МАЧЕНИЦИ МАНУИЛ, САВЕЛ И ИСМАИЛ: Браќа по тело, Персијци по род, крстени и воспитани во христијански дух

НА ДЕНЕШЕН ДЕН7 hours ago

КАЛЕНДАР НА МПЦ: Денеска е Св. маченици Мануил, Савел и Исмаил

Вести7 hours ago

Димитров за Н1: Францускиот предлог е опасен преседан

ЕНЦИКЛОПЕДИЈА4 weeks ago

ЗА НИВ БИЛ МАКЕДОНЕЦ: Комити кои го преживеале Илинден во 1960 година му оддаваат почит на Пиринскиот цар Јане Сандански

НА ДЕНЕШЕН ДЕН4 weeks ago

Во Влахи во Пиринска Македонија е роден македонскиот револуционер, Пиринскиот цар, Јане Сандански

ЕНЦИКЛОПЕДИЈА4 weeks ago

Митот за големата преселба на словените научно срушен

Вести3 weeks ago

Редовен класен час на Мирка Велиновска !

ЕНЦИКЛОПЕДИЈА3 weeks ago

Денес се навршуваат 2345 години од смртта Александар III Велики

ЕНЦИКЛОПЕДИЈА4 weeks ago

Британски лингвист за Македонскиот и Бугарскиот јазик

Вести3 weeks ago

„Кога народот ја зема правдата во свои раце, тогаш во два дена се апсат лица“ – силна поддршка за Алабакоски од јавноста!

НА ДЕНЕШЕН ДЕН3 weeks ago

Архиепископот г.г. Стефан до Вартоломеј: Ве молиме – не заборавајте нѐ, помагајте ни да растеме

ХРОНОЛОГИЈА3 weeks ago

Во Ваташа е објавено дигање на Тиквешкото востание против српскиот окупатор, за кое долго молчеа и историчарите

Лајфстајл3 weeks ago

Ужасна исповед на славната пејачка: Сопругот ме дрогираше, ја забремени дадилката и не ми дозволи да го видам татко ми кој умираше

НА ДЕНЕШЕН ДЕН1 month ago

НА ДЕНЕШЕН ДЕН: Oд предавство во Могила загинаа војводите Цветков и Дедо Андреја со 14 комити во бој со 300 души аскер

Вести1 month ago

КОВАЧКИ: Ковачевски и СДСМ да кажат дали знаеле и дали учествувале на средбите на Талат Џафери со лица кои се ризик за безбедноста

Вести2 months ago

Мицкоски: ВМРО-ДПМНЕ нема да поддржи отворање на Уставот

ХРОНОЛОГИЈА2 months ago

РАЃАЊЕ НА МАКЕДОНСКАТА НАЦИЈА ЕП 04

НА ДЕНЕШЕН ДЕН2 months ago

Денеска е Велигден

НА ДЕНЕШЕН ДЕН2 months ago

Свети Георгиј Исповедник

ХРОНОЛОГИЈА2 months ago

РАЃАЊЕ НА МАКЕДОНСКАТА НАЦИЈА ЕП 03

НА ДЕНЕШЕН ДЕН2 months ago

ВОЗБУДЛИВА ПРИКАЗНА ЗА МОШТИТЕ: Ова е вториот гроб на светиот Лазар во Ларнака на Кипар

Лајфстајл3 months ago

Концертен рекорд на Ацо Пејовиќ во СКОПЈЕ: Над 12.000 луѓе наизуст пееле, публиката „во транс“ на песните од Тома!

Вести3 months ago

ЗГРОЗЕН СУМ ОД ОВАА ДРЖАВА И СУДСТВО – се огласи таткото на загинатата Викторија, мајката се гушеше во солзи!

Историја

ЕНЦИКЛОПЕДИЈА2 weeks ago

МИСТЕРИЈАТА ТРАЕ: Македонското национално прашање му пресуди на Кочо Рацин!?

Рацин бил смртно ранет, но не починал веднаш, туку неколку часа подоцна. Иако имало доволно време да биде однесен до...

ХРОНОЛОГИЈА3 weeks ago

Во Ваташа е објавено дигање на Тиквешкото востание против српскиот окупатор, за кое долго молчеа и историчарите

Тиквешкото востание, кое долго време било табу-тема и за историчарите, е прво востание во Македонија по Илинденското, дигнато десет години...

ЛЕГЕНДИ3 weeks ago

Димитар Ангелов – Габерот

Димитар Ангелов – Габерот (14. X  1916 – 10. VI 1943) е македонски деец на комунистичкото движење и еден од...

ЕНЦИКЛОПЕДИЈА3 weeks ago

Денес се навршуваат 2345 години од смртта Александар III Велики

Денес се навршуваат 2345 години од смртта на најголемиот светски војсководец и Крал на Македонија и Македонците, фараон на Египет...

ЛЕГЕНДИ3 weeks ago

Лазар Велков Тодев (1880 – 1924)

Лазар Велков Тодев (1880 – 22 септември 1924) познат како Дивљанец или Дивљански, е македонски револуционер и војвода на Внатрешната...

ЛЕГЕНДИ3 weeks ago

Јордан Сиљанов – Пиперката

Јордан Сиљанов – Пиперката (23. VI 1870 – 10. VIII 1903) – македонски револуционер, член и демирхисарски војвода на ТМОРО....

ЕНЦИКЛОПЕДИЈА4 weeks ago

Митот за големата преселба на словените научно срушен

Според напишаното може да се увиди дека Грците и Бугарите се вештачка творба за да се негира постоењето на Македонците...

ЕНЦИКЛОПЕДИЈА4 weeks ago

Дипломатски допис за аферата „Мис Стон”

Во август 1901 година, македонските револуционери на чело со Јане Сандански ја задржале aмериканската мисионерка Хелен Стон (Helen Stone) со...

ЕНЦИКЛОПЕДИЈА4 weeks ago

Британски лингвист за Македонскиот и Бугарскиот јазик

Британскиот лингвист Џорџ Кампбел во својата „Збирка на светските јазици“ (“Compendium of World Languages”), прв пат издадена во 1991 година,...

ЕНЦИКЛОПЕДИЈА4 weeks ago

Нови докази за постоењето на Македонците пред 1945 година

ГЕРМАНСКА КАРТА од 1940 година била презентирана пред штабот наВермахтот, кој подготвувал планови за окупација на Југославија. Клучен детал за...

Популарни вести

AllEscortAllEscort