Александар I (498-454 п.н.е.) ја проширил територијата на Македонија и, до 5 век пред Христа, Македонците создале обединето царство. Александар бил персиски сојузник во Војните помеѓу Градовите-држави и Персија.

Под поимот ’градови-држави’ мислам на градовите јужно од планината Олимп, како Атина, Теба, Спарта, Коринт и други, кои во тоа време постоела како независни држави. Кога Македонија се појавила на меѓународната сцена, својата прва монети ја исковала за да го афирмира името на царот.

Синот на Александар, Пердика II (453-413 п.н.е.) владеел со Македонија во текот на Пелопонеските војни и бил на страната и на Спарта и на Атина, грижејќи се за интересите на Македонија и, во исто време, да се осигури дека рамнотежата на моќта ќе биде одржувана. Архелај I (413-399 п.н.е.) ја направил Македонија да биде значајна економска сила, продавајќи граѓа на Атина. Тој, исто така, ја проширил инфраструктура и одбраната на Македонија, градејќи патишта и тврдини и реорганизирајќи ја македонската војска (Тукид,II.100).

Тој, исто така, го преселил главниот град на Македонија од Еге во Пела и ги основал Македонските олимписки игри во Дион, светиот град на Македонците. (Хер.V.22) Архелај I бил случајно ранет за време на лов во 399 пред Христа и починал од раните. Неговата прерана смрт предизвикала хаос во Аргеадската династија, речиси, шест години по што Аминта III се појавил како водечка личност која следна ќе владее со Македонија.

Аминта III бил правнук на Александар I. Откако ги оставил работите во неговото царство нерешени, Аминта III починал во 370 пред Христа, препуштјаќи му го престолот на својот најстар син Александар II. „Деценијата во 360 година, го турнало Кралството на Македон во нова династички криза, засилена со непрекинатите надворешни закани. Во почетокот на неговото владеење, Александар бил принуден да ги поткупи Илирите, иако е проблематично дали тој, исто така, им го дал и својот помлад брат, Филип (иднината Филип II), како заложник.“

Аминта III владеел од 393 до 370 пред Христа и водел политика на исцрпување и ослабување на Градовите-држави. Неговите два сина, Александар II и Пердика III, владееле подоцна, но само накратко. Александар II водел експанзионистичка политика и упаднал во регионот јужно од Олимп. Во Тесалија, поставил македонски гарнизони во градовите и одбил да ги евакуира истите. Теба, која во тоа време била град-држава со најголема воена сила, интервенирала и ги принудила гарнизоните да си заминат, земајќи го Филип, најмлиот брат на Александар II, како заложник за да ја осигури покорноста на 9 Македонија. По смртта на Александар II, неговиот брат Пердика III го наследил престолот.

За жал, Пердика III бил убиен во една битка заедно со 4.000 негови македонски војници додека се бореле со Илирите. Третиот син на Аминта, Филип II, станал наредниот македонски крал. Филип II (359-336 п.н.е.) бил еден од најголемите луѓе на Европа (Теоп./Theop.F.GR.H. f, 27), кој бил заслужен за проширување и обединување на Македонија и за нејзино претворање во прва европска држава и сила во модерната смисла на зборот – организирана држава со заеднички национален идеал. Филип II ги покорил сите соседи на Македонија, вклучувајќи ги Илирите, Тракијците и градовите-држави и ја направил Македонија да биде најмоќно царство на Балканот. Бил особено суров кон градовите- држави што ги окупирале териториите на периферијата на Македонија, каде што ги истерал колонистите и сите нивни градби ги срамнил со земја.

Во 338 пред Христа, неколку градови-држави создале коалиција и нивните војски се здружиле за да се обидат да го спречат Филип да навлезе на југот на Пелопонез, но Македонците ја поразиле коалицијата во битката кај Херонеја. Филип станал хегемон на градовите-држави. Филип, исто така, имал за цел да ја освои и Персиската империја, но, за жал, бил убиен пред да има можност своите планови да ги преточи во акција. Бил трагично убиен за време на свадбените прослави на неговата ќерка Клеопатра. Александар III Велики (356-323 п.н.е.), син на Филип II, го наследил својот татко на возраст од 20 години и веднаш ги угушил сите востанија предизвикани од Тракијците, Илирите и градовите-држави кои кренале бунтови кога дознале за смртта на Филип. Во обид да ја спроведе политика на татко му и да покаже дека не толерира револти од страна на неговите потчинети, Александар ја срамнил Теба со земја откако извршил масакр на 6.000 жители и продал 30.000 нејзини жители како робови.

Како главен водач на македонската војска и на сојузничките сили, Александар ја нападнал и навлегол во Персија и по своите победи во трите големи битки кај Граник, Ис и Гавгамела, ја покорил Персиската империја и ја заменил со една македонска империја која се протегала од Европа до Египет и до Индија. Од тогаш па сè до доаѓањето на Рим, Македонците ги обликувале настаните на овој огромен простор речиси три века. На Александар III бу била дадена титулата „Велики“ од страна на Римјаните откако постигнал толку многу за толку кратко време. Оттогаш, секој генерал ја проучувал неговата тактика и се обидувал да му парира, но, безуспешно. Покрај тоа што не изгубил ниту една битка во текот на целата негова кариера, Александар е заслужен за создавањето на најмалку осумнаесет 10 градови, некои многу познати како што е Александрија во Египет, за отворање трговските патишта помеѓу Истокот и Западот, што се протегале од Европа до Африка и до далечната Индија. Доколку живеел подолго, Александар ќе го освоеше Западот, започнувајќи со Картагина и денес светот ќе беше поинакво место. Ако на Александар му се суди за неговите дела, нека биде тоа за сите негови дела, а не само за неговите освојувања и за воен гениј во себе. Александар бил искусен политичар со визија за обединување на сите светски нации заедно како рамноправни, во еден демократски систем (во модерна смисла на зборот). Покрај неговите политички квалитети, Александар, исто така, пројавувал голем интерес за културата и природните науки.

Секаде каде што одел, градел градови, библиотеки, културни центри, музеи и многу други светски чуда. Слушал поезија и гледал комедии и учествувал во дебати. Се среќавал со многу луѓе со различни интереси, а луѓето, на чии достигнувања најмногу им се восхитувал, ги праќал во Македонија за Македонците да може да се забавуваат и уживаат. Им наложил на своите природни научници да ја испитуваат и документираат флората, фауната и минерално богатство на овој нов свет. Техниките и знаењета стекнати во тие денови сè уште се применуваат и ден-денес. Ги украсил сите градини на Македонија, вклучувајќи ги и оние во Пела, со растенија што даваат најдобри овошни плодови и цветови што Азија имала да ги понуди. Секаде каде што одел, го подучувал локалното население за културата, уметничките вештини и природната медицина. Како што Мајкл Вуд открива во документарниот филм „По стапките на Александар Велики“, овие дарови кои Александар им ги дал на азиските народи сè уште се паметат до ден-денес. Како што продолжил да ги ослободува азиските народи од персиската доминација, така Александар бил пречекуван со ентузијазам и продолжил да биде величен како ослободител. Интересно е да се напомене дека војниците на градовите-држави не учествувале во ниту една битка на Александар, бидејќи тие служеле повеќе како заложници за мир и гаранции за безбедноста на македонските окупациски сили во градовите-држави, отколку како борци.

Не само што тие немале важна улога во било која од големите битки, туку, тие не биле ниту команданти на градовите-држави, бидејќи Македонците командувале со своите редови. Неочекувана смрт на Александар му донело на македонското царство немири, почнувајќи со бунтовите од градовите-држави кога 23.000 платеници на градовите-држави биле забележани во Азија (Диодор, 18.7.3-9) и со крвавиот крај на Ламинската војна (Lamian War) во која коалицијата на градовите-држави не успеала, повторно, да извојува слобода од Македонците. (Диодор, 18.10.1-3, 11, 12, 15, 17.5) Неуспевајќи да најдат наследник за да владее со огромната Македонската империја, водечките генерали на Александар влегле во 11 страшен конфликт кој траел со години. До 300 пред Христа Македонската империја била поделена помеѓу династиите на Антигон I, кој ја зел Македонија и Градовите-држави, на Птоломеј I, кој го зел Египет, и на Селеук I, кој ја зел Азија. Додека со Македонија владеел Антигон II (276 – 239 п.н.е.), кој бил внук на Антигон I, таа успеала да остане стабилна монархија и да ја зацврсти својата окупација врз градовите-држави.

Неговиот внук Филип V (222-179 п.н.е.) се судрил со Рим, кој во тоа време се ширел кон исток, и водел две војни. Откако римската војска го поразила Филип V во Тесалија, Македонија ги изгубила градовите-држави и била сведена на нејзините првични граници. Во третата војна, Рим конечно ја победил Македонија, која во тоа време била управувана од страна на Персеј (179- 168 п.н.е.), син на Филип V. Во битката кај Пидна, 20.000 македонски војници ги загубиле своите животи, бранејќи ја својата татковина, а Персеј станал римски затвореник.

Персеј подоцна починал во Италија, а македонското кралство престанало да постои. До 146 пред Христа, Македонија станала римска провинција. Осумдесетина години подоцна, во 65 година пред Христа, Рим го освоил Селеукидското македонско кралство во Азија, кое во тоа време било управувано од македонскиот крал Антиох VII. Последно кое паднало во рацете на Рим било Птоломејското царство, во 30 година пред Христа, кое во тоа време било управувано од македонската кралица Клеопатра VII. Падот на Птоломејската династија значел и крај на македонските потомци во Египет, а со тоа и крај на последните останки на моќната македонска империја.